Van de stoffige straten van Kano naar de droom om timmerman te worden

Wie Abdullahi ontmoet, ziet het meteen: zijn handen.
Klein, mager, bedekt met stof – maar altijd bezig. Hij raapt stukjes hout op langs de weg en kerft er figuren in met een stuk glas. “Ik wil dingen maken,” zegt hij. “Stoelen, deuren, tafels. Dingen die blijven.”

Abdullahi is twaalf jaar oud. Hij werd geboren in Dogon Ruwa, een dorp op zo’n twee uur rijden van Kano, in Noord-Nigeria. Zijn vader stierf toen hij nog jong was. Zijn moeder, Hauwa, verkoopt brandhout en groenten om haar kinderen te voeden. Toen Abdullahi zeven was, bracht een oom hem naar de stad om de koran te leren. Dat gold als eervol – hij zou discipline leren en misschien een betere toekomst vinden.

Maar de school waar hij terechtkwam, was een van de vele in het Almajiri-systeem. Er waren te veel jongens en te weinig middelen. Elke ochtend loopt Abdullahi de straat op met zijn metalen kom. Hij klopt aan bij winkels, moskeeën, huizen – overal waar iemand iets wil geven. Soms krijgt hij wat eten, soms niets. Als de zon te heet wordt, zoekt hij de schaduw van de marktkramen op. Daar zit hij dan, met zijn stukje hout en zijn stuk glas.

Het bedelen is het zwaarst tijdens de vastenmaand, wanneer iedereen zelf honger heeft. Soms droomt hij ervan om naar huis te gaan, maar hij weet dat zijn moeder hem niets te eten kan geven. Dus blijft hij, dag na dag, met zijn kom en zijn dromen.

En toch – er is iets in Abdullahi dat niet opgeeft. Toen hij onze lokale medewerker ontmoette, was hij verlegen. Maar zijn ogen begonnen te glanzen toen hij een foto zag van een timmerwerkplaats. Hij vroeg hoe lang het duurt om dat vak te leren. Hij wil een tafel maken, zei hij,

“zodat ik eraan kan eten, in plaats van ernaast te bedelen.”

Met steun van street-kids.org krijgt Abdullahi daar nu een kans toe. Dankzij donaties kan hij:

• Elke dag een maaltijd krijgen, zonder te hoeven bedelen.
• Leren lezen, schrijven en rekenen naast zijn koranstudie.
• Een opleiding volgen bij een lokale timmerman.
• Veilig contact houden met zijn familie.

Een kleine maandelijkse bijdrage is al genoeg om zijn eten, schoolmateriaal en vakopleiding te bekostigen.

Voor Abdullahi betekent dat een toekomst die hij zelf kan bouwen – met zijn eigen handen.

Wil je hem daarbij helpen?
Bezoek street-kids.org en word sponsor van Abdullahi, of van een andere jongen met dezelfde droom.

Want sommige dromen hebben niet veel nodig om te beginnen – alleen een stukje hout, en twee handen die blijven proberen.